Οι κριτικοδίαιτοι.

Όχι, δεν πρέπει να τους μπερδεύουμε με τους κρατικοδίαιτους. Είναι άλλη φάρα, σαφώς χειρότερη. Είναι οι κριτικοδίαιτοι. Αυτοί που τρέφονται, ψυχικά και σωματικά (ας όψονται οι καλοπληρωτές καναλάρχες), με το να κάνουν κριτική. Να μη δίνουν ΠΟΤΕ λύσεις, απαραίτητα να ΜΗΝ κοιτάνε την καμπούρα τους, αλλά να αποτελούν άτεγκτους κριτές των πάντων. Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ο ντόρος, ο καυγάς, οι φωνές, οι αντεγκλήσεις και ΦΥΣΙΚΑ η σκληρή και πάντα άνευ νοήματος κριτική. Αυτή που σε αποβλακώνει είτε από τη μία, είτε από την άλλη μεριά.

Είτε που θα σε πείσουν με φωνές και φασαρία ότι η Κυβέρνηση κάνει το σωστό, Έτσι πρέπει να γίνει, είτε που θα λουφάξεις στην καρεκλίτσα σου ακούγοντάς τους να μαστιγώνουν ακούραστα τα πολιτικά κοράκια, ήσυχος πως διαφυλάττουν τα δίκαιά σου – ποιοί; Αυτοί που έχουν από τρία αμάξια, επτά οικόπεδα και 2 βίλλες, Τριανταφυλλόπουλοι, Τράγκες, Μακρήδες, Αυτιάδες…

Το λυπηρό είναι ότι δεν αντιλαμβανόμαστε – κανείς μας – ότι και οι δύο πλευρές προσπαθούν το ίδιο πράγμα: να κοιμίσουν, υπό την κάλυψη της αφύπνισης. Φωνάζουν, ωρύονται και απαιτούν, κι εσύ ακούς, ακούς, βράζει το αίμα σου, μα μένεις κολλημένος μπροστά από το χαζοκούτι (αχ, παππού μου…) χωρίς να κάνεις τίποτα.

Γι αυτό πληρώνονται, οι κριτικοδίαιτοι. Για να σε κρατούν εκεί. Να κάνουν σαματά, για να ξεχάσεις να διεκδικήσεις αυτό που θες, να ξεχάσεις να πεις ΜΟΝΟΣ σου αυτό που σε ενοχλεί. Και πληρώνονται αδρά. Και μόλις κλείσει η σύνδεση, μονιασμένοι, ήρεμοι, χωρίς φωνές, ισιώνουν τη γραβάτα, το Lacoste μπλουζάκι, ή το ταγιεράκι, αντίστοιχα, και μπαίνουν στο πολυτελές τους αμαξάκι, με συνείδηση ήσυχη πως και σήμερα, βγάλανε έντιμα το ψωμάκι τους. Και τί ψωμάκι. Παντεσπάνι.

Εκτός Κανόνων.

Άλλη μια μέρα, που άνοιξα το Facebook και έπεσα πάνω σε ένα ποσταρισμένο άρθρο κάποιου φανατικού πολέμιου της “Τραγο – εκκλησίας”. Ναι, καίτοι θεωρώ τον εαυτό μου Χριστιανή – τουλάχιστον έτσι λέει, ακόμα, η ξεσκισμένη μου ταυτότητα – δεν ανήκω στο επονείδιστο αυτό ποσοστό των “καθυστερημένων διανοητικά”, “θρησκόπληκτων”, “μονομανών με την Εκκλησία”, “αγνών πλην τίμιων που παρασύρθηκαν από κάποιο παλιόπαπα”, που αρνούνται να μιλήσουν με “άπιστους”.

Λυπούμαι, όμως, αφάνταστα, όταν πρέπει να αντιμετωπίσω την αντίστροφη μονομανία ανθρώπων με παρωπίδες, που δε βλέπουν τίποτα καλό στη θρησκεία και την Εκκλησία, γιατί πολύ απλά, πρέπει να αποδεχτούν Κανόνες. Και, όπως όλοι ξέρουμε, δεν είναι της μόδας οι κανόνες, τη σήμερον ημέρα.

Ένας από αυτούς τους κανόνες, είναι πως ο αυτόχειρας θάβεται χωρίς νεκρώσιμη ακολουθία. Για το ενδεχόμενο μερικών αγνοούντων την έννοια αυτού του κανόνα, να παραθέσω πως σκοπός του και λογική του είναι η εξής: Η ζωή μας μάς δόθηκε, δεν τη δημιουργήσαμε και γι αυτό δεν έχουμε δικαίωμα να την αφαιρούμε, ούτε τη δική μας, ούτε βέβαια και άλλη. Επιπλέον, το σώμα μας οφείλουμε να το φροντίζουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να το διατηρούμε υγιές και εύρωστο, γιατί είναι η κατοικία της Ψυχής. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ ποιός θα έβρισκε αυτή τη θέση παράλογη, υπερασπιζόμενος το δικαίωμά του να αυτοβασανίζεται και να αυτομαστιγώνεται, αφήνοντας παράλληλα τον εαυτό του νηστικό επί μέρες, αντιτιθέμενος στον εν λόγω κανόνα.

Αυτός ο κανόνας, λοιπόν, βρίσκει κάθετα αντίθετους πολλούς και ακόμα πιο φανατικά διαφωνούντες τους περισσότερους. Γιατί;

Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς που διαφωνείτε, πως για μία ταλαιπωρημένη ψυχή, το ενδεχόμενο να μην κηδευτεί καν, αλλά να μπει ξερά στο χώμα σαν σκουπίδι, μπορεί να είναι καταλυτικό για να αποφευχθεί η αυτοκτονία; Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς, ότι μπορεί αυτή η σκέψη να ΣΩΣΕΙ κάποιες – έστω λίγες – ανθρώπινες ζωές; Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς, ότι πολεμάτε να εδραιώσετε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του ανθρώπου να αφαιρεί τη ζωή του; Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς, ότι σφίγγετε τη θηλιά στο λαιμό του απαγχονισμένου, τραβάτε τη σκανδάλη στο όπλο του πυροβολημένου, στρίβετε το μαχαίρι στην κοιλιά του μαχαιρωμένου; Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς πόσο καλύτερο θα ήταν να πείτε έστω μια φορά μια προσευχή, για την Ψυχή που έφυγε; Αλλά ξεχνώ. Δεν πιστεύετε σε Θεό, ο Θεός είναι θλιβερό αποκύημα της φαντασίας των τράγων παπάδων, ένας τρόπος να φάνε λεφτά. Μα τότε… για ποιο λόγο ο οδυρμός για νεκρώσιμη ακολουθία, για ταφή, για τις δεισιδαιμονικές αυτές μαγικές εκδηλώσεις του Κλήρου; Γιατί κόπτεστε για μια κηδεία, ένα μνημόσυνο, αφού αυτά ενώπιον της Εκκλησίας γίνονται για το καλό αυτού που έφυγε, για την εξιλέωση των αμαρτημάτων του ενώπιον του Ανύπαρκτου Θεού; Μάλλον τα έχετε μπερδέψει. Χαμένοι κάπου ανάμεσα στην ελπίδα ότι υπάρχει Θεός και στην άρνηση του να συμμορφωθείτε σε ο,τιδήποτε απαιτεί από εσάς το ελάχιστο ξεβόλεμα από την χαλαρή ζωή μας.

Ναι, η Εκκλησία απαιτεί Κανόνες. Ναι, θεωρεί πως υπάρχουν αμαρτίες. Ναι, χρειάζεται κόπο για να ανήκεις στους Κόλπους της, θυσίες και ίσως μερικές φορές χαλασμένο κέφι για όσα αναγκάζεσαι να χάσεις. Ναι, χρειάζεται συνέπεια, που ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ δεν έχει και θάρρος που στις μέρες μας έχει χαθεί. Έχει χαθεί γιατί είμαστε τόσο κλεισμένοι σε κανόνες από το Διευθυντή μας, το μπαμπά μας, τη μαμά μας, το φίλο μας, τον άντρα μας και το παιδί μας, που μερικοί ακόμα Κανόνες, μας πέφτουν βαριοί. Και εκεί, μας παίρνει να πούμε “ΟΧΙ ΡΕ, ΔΕ ΘΑ ΚΑΝΩ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΣ. ΕΧΩ ΖΩΗ ΕΓΩ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΡΩΩ ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ, ΝΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ, ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΓΙΑ ΧΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ, ΑΜΑ ΓΟΥΣΤΑΡΩ, ΝΑ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ.”

Μα όταν ο χρόνος περάσει, και δε μπορείς να φας ό,τι θες γιατί έχεις χοληστερίνη, τις Κυριακές ξυπνάς νωρίς γιατί το βιολογικό σου ρολόι ξεκινά από τις 6 και τα Χριστούγεννα δε μπορείς να παίξεις χαρτιά, γιατί ξεχνάς τι φύλλο πέρασε από κάτω… Ο Θεός σου χτυπάει την πόρτα, κι εσύ κλαμμένος θα ανοίξεις. Γιατί θα έρθει η ώρα να θαφτείς και τότε, θα θες να γίνεις καλύτερος. Τότε, θα υπακούς κανόνες, γιατί δε θα έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις. Και εύχομαι τότε, να κατανοήσεις γιατί υπάρχουν αυτοί οι Κανόνες. Και τί σου ζήτησε ο Ανύπαρκτος Θεός.

Η χώρα των Γηραιών.

Μια φορά κι ένα καιρό, Κόρη μου, ήντανε μία χώρα στο Χάρτη. Παλιά, πολύ παλιά στην ιστορία της, ευτυχισμένη και ευήμερη. Οι άνθρωποι ήντανε γελαστοί, γεμάτοι περηφάνια, λίγο ιδιαίτεροι,  νιώθανε το κέντρο του κόσμου – και ίσως να’ταν. Πέρασαν δύσκολα, πολέμους, θύελλες, μα απ’ όλα βγήκανε ζωντανοί, μαχητικοί, Λεύτεροι να το πω.

Κάποτε, όμως, έπεσε πάνω τους ένας φοβερός Λοιμός. Ήντανε ύπουλος λοιμός, όχι απ’ αυτούς που με αντιβιωτικά και βαξίνια περνάνε, που τους φτιάνουν στα εργαστήρια και τους χαλάνε μετά.

Ήντανε ιός της ψυχής, της καρδιάς. Τους έπιασε όλους. Τους έφαγε τα μέσα τους, τους γέρασε. Ήντανε και κρυφός, τους έτρωγε χωρίς να το καταλάβουν λίγο λίγο, και δε φαινόντανε από νωρίς, μέχρις που είχε κάνει για τα καλά τη δουλειά του, είχε φάει, είχε χορτάσει νιάτα και ευρωστία, και έτσι παχιός παχιός, βύζαινε ξαπλωμένος μέσα τους την ενέργεια της κάθε μέρας τους. Και έτσι όλοι γινήκανε Γηραιοί.

Γεννιόντανε, μα δεν προλάβαιναν να γίνουνε παιδαρέλια, με κοντά παντελονάκια και σκισίματα στα χέρια από τη μπάλα και τους βώλους – γιατί δεν παίζανε πια. Από το καρότσι, μαθαίνανε να περπατάνε για να κάτσουνε μπροστά στην τηλεόραση, να παίξουνε με εκείνα τα παιχνίδια που το κάθε παιδί έπαιζε μονάχο του, κατά κύριον λόγον, και αν ήντανε να ρθει κάνα άλλο να παίξουνε μαζί, δεν αγγίζονταν, δεν κοιτιόνταν, πάλι την τηλεόραση κοιτάγανε. Και οι γονείς χαίρονταν.

Μετά μεγαλώνανε, πηγαίνανε σχολειό και φτάνανε πριν το Πανεπιστήμιο, κι εκεί λίγο πριν φτάσουνε, ήντανε ήδη Γηραιοί, με σκούρα ρούχα, απαρατήρητοι, με κυρτό σώμα, τόσο κουρασμένοι που βαριόντανε να σηκώσουνε τα παντελόνια τους που είχανε πέσει από τη θέση τους. Και στα λεωφορεία καθόντανε κι εκεί σκυφτοί, και κρατάγανε ένα τηλέφωνο ηλεκτρονικό και στέλνανε κουρασμένα μηνύματα, γιατί ήντανε πολυ γέροι πια για να μιλήσουνε.

Και τελειώνανε το Πανεπιστήμιο, το μεγάλο τούτο πράμα, Κόρη μου, και όσοι πιάνανε δουλειά – αν δεν ήντανε πολύ κουρασμένοι και γέροι για να δουλέψουνε – γκρινιάζανε όλη μέρα και όλη νύκτα γιατί ήντανε πολλές οι ώρες, και πολλές οι απαιτήσεις και λίγα τα λεφτά, για τόση δουλειά και για τόσο κουρασμένους ανθρώπους. Και θέλανε να ανελιχθούν σε πιο ψηλές θέσεις, να κουράζονται λιγότερο.

Και αλλάζανε πολλές δουλειές, μέχρι που φτάνανε εκεί, σαράντα, πενήντα, σε δημιουργική ηλικία κάποτες, μα τώρα ήντανε όρθια κουρέλια, κουρασμένοι μια ζωή, και δε βγάζανε κι αρκετά λεφτά, και γεννάγανε κι εκείνα τα γριά παιδιά, και δεν αντέχανε τόσο γήρας πια μέσα στο είναι τους και παγαίνανε από το σπίτι στη δουλειά και από τη δουλειά στο σπίτι και μια μέρα ξυπνάγανε και ήντανε εβδομήντα.

Και οι Γηραιοί, κοιτάγανε τις ζάρες στα μάτια και τα χείλια τους, και ψάχνανε στο θολωμένο τους μνημονικό, να θυμηθούνε πότε νιώσανε νέοι, να χαμογελάσουνε με τέτοιες ανάμνησες που χαμογελάνε συνήθως οι Γηραιοί. Μα δε βρίσκανε.

Και στο λεωφορείο κανείς δε σηκωνόντανε να κάτσουνε, γιατί, ποιός να σηκωθεί; Ο Γηραιός δεκάχρονος, ο Γηραιός εικοσιπεντάχρονος, ο Γηραιός σαρανταοκτάρης; Όλοι πτώματα, όλοι σκαμμένοι από τα μέσα από τον τρομερό αυτό ιό, που βύζαινε, βύζαινε κι έκαμε κύκλους κάτω από τα μάτια και κυρτούς ώμους και ράθυμο περπάτημα. Και όλοι τσακώνονταν πια, αργά, φωναχτά, γέρικα.

Για να θυμούνται οι νεώτεροι, και να μαθαίνουν οι Γηραιοί.

Εσύ, τί κάνεις γι αυτό;

Ειλικρινά νιώθω κουρασμένη.

Ξυπνάω το πρωί και νιώθω κουρασμένη. Ανοίγω το ραδιόφωνο και με κουράζει. Στο λεωφορείο, κουράζομαι από τους καυγάδες. Στη δουλειά κουράζομαι από αυτά που έχω να αντιμετωπίσω. Και μετά το βράδυ σπίτι, κουράζομαι γιατί ενστικτωδώς ανοίγω να δω ειδήσεις.

Και αναρωτιέμαι, μέχρι πότε θα πρέπει να συμβιβάζομαι με μία χώρα που δε νιώθω πια να μου ανήκει; Πόσοι σαν εμένα βουλιάζουν στο μαλακό καναπέ τους και επαναστατούν υπογείως και αφανώς; Γιατί δε βρίσκω ποτέ το κουράγιο να κάνω κάτι άλλο εκτός από το να σκέφτομαι “έχουν δίκιο όσοι διαμαρτύρονται.”

Ε ΚΑΙ;

Εγώ τί κάνω γι αυτό;

Εσύ; Τί κάνεις γι αυτό;

Curiosity killed the Rat.

Τελευταίως ακούγονται πολλά. Περί ξερασμάτων, περί αγιοποιήσεων, περί διαπλοκής, περί συνεργασίας με την αντιτρομοκρατική και περί μυθικών τεράτων που κρύβονταν πίσω από το πιο λαοφιλές blog των απανταχού Ελλήνων.

Το αγαπημένο μας ποντίκι δεν υπάρχει πια. Ή μάλλον υπάρχει, αλλά σιωπά πεισματικά, είτε από επιλογή του, είτε επειδή το αναγκάζουν – αυτό δε θα το μάθουμε ποτέ αν δε διαρρεύσει “εκ των έσω”. Μαζί με το τρωκτικό φιμώθηκε ένα τεράστιο κομμάτι του ελληνικού λαού – πολύ βαρύγδουπη και συναισθηματική δήλωση, αλλά αρκεί να κάνει κανείς δυό τρία refresh στη σελίδα του για να διαπιστώσει πόσοι επισκέπτες μπαίνουν το δευτερόλεπτο ακόμα και τώρα.

Το θέμα δεν είναι στο τί κρύβεται πίσω από το Τρωκτικό. Όσοι από εμάς είχαμε στείλει mails ξέρουμε ότι πάντα έπαιρνες απάντηση, έστω και με ένα απλό “οκ”, ότι τα παιδιά που έγραφαν είχαν μια αμεσότητα, μια αγνότητα αν θες, που σε έκανε να νιώθεις ότι δεν τους έπαιρνε καν πολλή ώρα ή πολλή προσοχή να γράψουν τα posts τους – απλά ήθελαν να τα μοιραστούν. Ήταν ανορθόγραφοι – ναι και αυτό ακούστηκε δια στόματος, ή μάλλον δια “keyboard” κυρίας θυγατρός Διακογιάννη. Από πότε όμως η ανορθογραφία συνιστά παράπτωμα; Από πότε οι ανορθόγραφοι άνθρωποι είναι άνθρωποι β’ κατηγορίας, των οποίων οι απόψεις δεν αξίζουν να ακούγονται; Κρίμα κυρία θύγατερ Διακογιάννη. Δε σας είχα και ποτέ σε εκτίμηση, εξάλλου οι άνθρωποι που αυτοσαρκάζονται για να καλύψουν την ένδειά τους πάντοτε μου προκαλούσαν θλίψη.

Το θέμα, λοιπόν, είναι γιατί σίγησε το Τρωκτικό. Γιατί και το apokalipsi.gr έκλεισε για μία ολόκληρη μέρα, αφού φιλοξένησε post κάποιου από τους Τρωκτικούς με έγγραφο που ενοχοποιούσε τον κ. Βαρδινογιάννη για οφειλές προς το Δημόσιο. Γιατί το βασικό group του Τρωκτικού στο Facebook εξαφανίσθηκε, όπως και το profil  ενός, ως φαίνεται, από τους ποντικούς, που δήλωνε ξεκάθαρα ότι τις επόμενες μέρες θα βγουν στη φόρα διάφορα μέσω άλλων blogs (μεταξύ αυτών και του apokalipsi.gr που το ονομάτιζε κανονικά). Γιατί το ίδιο άτομο ισχυρίσθηκε, λίγο πριν εξαφανισθεί το προφίλ του, ότι στην κηδεία του Σωκράτη Γκιόλια πολλοί από τους Τρωκτικούς “στοχοποιήθηκαν”; Ποιός, τελικά, προσπαθεί να εξαφανίσει το blog και ό,τι το θυμίζει; Και πόσο πρέπει να μας υποψιάσει η άνανδρη – κατά τα ειθισμένα – επίθεση του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου στους συντάκτες του Τρωκτικού, με κατηγορίες στις οποίες δε μπορεί πια να δοθεί απάντηση;

Μερικοί θα μιλήσουν για αγιοποίηση, για εμετούς, για μονομανίες, για θεωρίες συνομωσίας, και θα βγάλουν στη φόρα τα άπλυτα του “διαπλεκόμενου” Γκιόλια. Ξαφνικά ο Σωκράτης Γκιόλιας από “ελεύθερη φωνή” θα μετατραπεί στο νο1 διεφθαρμένο δημοσιογράφο των τελευταίων ετών. Η κυρία θυγάτηρ Διακογιάννη θα συνεχίσει να ξερνάει, μαγεύοντας τα πλήθη με την ευφράδεια του δημοσιογραφικού λόγου της και κυρίως τα ορθογραφημένα άρθρα της.

Αλλά ποιός θα μας απαντήσει τελικά; Η Σέχτα έκλεισε το Τρωκτικό;

Αντίο Άνθρωπε.

Η ανάγκη να μιλήσεις δημιουργείται όχι όταν είναι αυτονόητο ότι μπορείς, αλλά όταν – έστω και για λίγο – νιώσεις ότι σου απαγορεύεται. Έτσι και όταν πεινάς, όταν διψάς, το αίσθημα γίνεται εντονότερο όταν ξέρεις πως δε μπορείς να φας, δε μπορείς να πιείς… Όταν, όμως, σου δοθεί πάλι το ελεύθερο, το αυτονόητο δικαίωμα, τότε παύει η ανάγκη. Έτσι γεννήθηκε σήμερα η ανάγκη, το επιτακτικότερο των συναισθημάτων, να μιλήσουμε. Πολλοί μιλούν σήμερα, σαν να είναι η τελευταία μέρα. Σα να ξέρουμε ότι ίσως από αύριο δε θα μπορούμε να μιλάμε, μέρα τη μέρα και λεπτό το λεπτό θα μας αφαιρείται όλο και περισσότερο το δικαίωμα του λόγου, της άποψης, της διαφωνίας.

Όπως σήμερα αφαιρέθηκε το δικαίωμα του Δημοσιογράφου να μιλάει, να ερευνά, να διαφωνεί, να ξεσκεπάζει, να ηθικολογεί και να μην εξαγοράζεται. Ποιός άραγε πιστεύει ότι ο Σωκράτης Γκιόλιας “Βγήκε από τη μέση” από τη Σέχτα; Μόνο γέλια προκαλεί σε μια τέτοια μέρα θλίψης, σε μια τέτοια μέρα οργής και θρήνου.  Μόνο γέλια προκαλεί η απεγνωσμένη προσπάθεια του ξεπεσμένου και ξεφτιλισμένου κατεστημένου να καλύψει σπασμωδικά και άνευρα, απρόσεχτα και σχεδόν ενοχικά τη δολοφονία αυτού που στάθηκε ενάντιά του.

Και για έναν ακόμα λόγο. Η αστυνομία μιλά για τρομοκρατική οργάνωση. Ποιός άραγε τρομοκράτης θα φορούσε στολή αστυνομικού ή σεκιουριτά για να δολοφονήσει, όπως αποκαλύπτουν οι αυτόπτες μάρτυρες; Τί μήνυμα θα πέρναγε τότε ιδεολογικά μια τέτοια κίνηση; Τί νόημα θα είχε μια τέτοια μεταμφίεση; Ποιο κατεστημένο θα χτυπηθεί σκοτώνοντας έναν άνθρωπο που πάλευε ενάντια στο κατεστημένο; Έναν – ας μου επιτραπεί η έκφραση – “αντεξουσιαστή” δημοσιογράφο, που έπληττε τη σαπίλα που και η ίδια η τρομοκρατία – με λάθος τρόπο – διατείνεται ότι προσπαθεί να πλήξει;

Η ανάγκη να μιλήσουμε σήμερα δεν ξεπερνιέται, δεν καλύπτεται από το φόρτο εργασίας, δεν ησυχάζει. Και όποιος δε μιλήσει, τραβάει για δέκατη έβδομη φορά τη σκανδάλη. Προσθέτει μία ακόμα σφαίρα στο άψυχο σώμα της ελευθερίας λόγου που στην Ελλάδα, τη σκιά μιας πεθαμένης Δημοκρατικής χώρας, το σβησμένο και βρώμικο λυχνάρι που κάποτε φώτιζε τον κόσμο, σήμερα πέθανε.

Αντίο άνθρωπε.

Η Εξοστρακισμένη Βόμβα.

Όπως κάθε μέρα, δέκα περίπου λεπτά αφού μπήκα στη δουλειά, άνοιξα τον υπολογιστή για μία γρήγορη ενημέρωση πριν βυθιστώ σε δεκάδες χαρτιών…

Η αρχική μου αδιαφορία – καθώς είχα ακούσει κάπου ξώφαλτσα σε κάποιο δελτίο παραπληροφόρησης χθες βράδυ ότι ο νεκρός της τρομοκρατικής επίθεσης ήταν πιθανότατα ο τρομοκράτης – μετατράπηκε σε σοκ και αμέσως μετά σε θλίψη, βαθύτατη θλίψη καθώς σχεδόν ακαριαία, τόσο ακαριαία όσο κόπηκε το νήμα της ζωής αυτού του δύστυχου παιδιού, κατάλαβα ότι κανείς δεν επρόκειτο να διαδηλώσει για δικαίωση με σημαία το λείψανο αυτού του αθώου.

Γι αυτό το παιδί το Indymedia δε θα οργανώσει διαδηλώσεις, δε θα καεί κανένα κατάστημα, δε θα γίνουν graffiti με κόκκινο χρώμα στους τοίχους τραπεζών, δε θα πέσει καμία μολότωφ, δε θα “χτυπηθεί το κατεστημένο”, δε θα παίζουν νυχθημερόν οι ειδήσεις τα επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και “μπάτσων”. Αυτή η είδηση δεν πουλάει, γιατί δεν ήταν λάθος του Κράτους, ήταν λάθος του Τρομοκράτη και ο Τρομοκράτης στις μέρες μας είναι στο απυρόβλητο. Προστατεύεται με κάθε τρόπο, είναι το παιδί της διπλανής πόρτας, ο πολεμιστής κατά του κατεστημένου, ο Ρομπέν των αδικημένων αναρχικών.

Αυτό το παιδί ήταν δεκαπέντε χρονών – αλλά κανείς δε θα μάθει απ’ έξω το όνομά του.

Αυτό το παιδί ήταν δεκαπέντε χρονών – αλλά κανείς δε θα φωνάζει για μήνες “Ήταν παιδί!!”

Αυτό το παιδί ήταν δεκαπέντε χρονών – αλλά κανείς δε θα οδύρεται πάνω στο σημείο που διαμελίστηκε – κανείς δε θα αφήσει λουλούδια και κεριά.

Αυτό το παιδί ήταν δεκαπέντε χρονών – αλλά κανείς από τους υπερμάχους των μεταναστών δε θα θυμηθεί να του πλέξει ένα εγκώμιο, να του γράψει ένα συγκινητικό επικήδειο.

Η δική του μάνα δε θα γίνει “διάσημη”. Η δική του μάνα δε θα στείλει δηλώσεις στα κανάλια. Η δική του μάνα θα μείνει με ένα τυφλό παιδί. Το ένα τυφλό παιδί δε θα πάει στο Πανεπιστήμιο της αρεσκείας του.

Και όλα αυτά γιατί οι γνωστοί αγαπημένοι αναρχικοί – ξέρετε, οι μισούντες πάσα αρχή – θα βαρεθούν να ασχοληθούν με το δεκαπεντάχρονο Ανώνυμο Νεκρό Μετανάστη. Αυτή η εξοστρακισμένη βόμβα δε θα μείνει στην ιστορία. Ο αποτυχημένος αστυνομικός θα τιμωρηθεί – ο αποτυχημένος τρομοκράτης θα μείνει ανάμεσά μας, θα είναι ο δημόσιος υπάλληλος που θα μας εξυπηρετήσει αύριο, ο μικροβιολόγος που θα εξετάσει το δείγμα αίματός μας, ο δάσκαλος του pilates μας, ο γιος του οδοντιάτρου μας, η κόρη του βουλευτή μας, ο αυριανός μας Πρωθυπουργός.

Ρατσιστής ή φιλόπατρις;

Υπάρχει άραγε κάποιο στοιχείο που να υποδεικνύει και αποδεικνύει τί από τα δύο είναι αυτό που ωθεί τις τελευταίες ημέρες πολλούς από εμάς (χαρακτηριζόμενους ελαφρά τη καρδία ως “ακροδεξιούς” και “Χρυσαυγίτες”) να αντιτασσόμαστε στο επίμαχο νομοσχέδιο απονομής ιθαγένειας στους δεύτερης γενιάς αλλοδαπούς; Ρατσισμός, ή φιλοπατρία;

Αρχικά να ξεχωρίσουμε κάτι ουσιώδες. Η περιβόητη ιθαγένεια αποκτάται με δύο τρόπους: Είτε βάσει του “jus sanguinis”, βάσει δηλαδή της ιθαγένειας των γονέων, του “δικαίου του αίματος”, είτε βάσει του “jus soli”, δηλαδή του τόπου γέννησης. Ως σήμερα η Ελλάδα, αλλά και τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη ακολουθούν το jus sanguinis, και μόνο επικουρικά το jus soli, κυρίως προς αποφυγή υπάρξεως “ανιθαγενών” ατόμων (βλ. και άρθρο 1 Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας).

Πόσο αθώο, λοιπόν, είναι το κίνητρο της Κυβέρνησης για απορρόφηση των δεύτερης γενιάς αλλοδαπών που διαμένουν στην Ελλάδα, από την Ελληνική Πολιτεία; Πόσο “σκληρές” ακούγονται οι φωνές που αντιτάσσονται σε αυτό; Και τελικά, πόσο παράλογο φαίνεται το να υπάρχει ένας Δούρειος Ίππος, κατάλληλα διαμορφωμένος ώστε να κρύβει πίσω από το προσωπείο της Δημοκρατίας και της Προοδευτικότητας, σχέδια αποσταθεροποίησης και διάσπασης της Ελληνικής Κυριαρχίας και του Εθνικού Φρονήματος;

Βλέποντας βήμα βήμα την πορεία της Κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέχρι σήμερα (χωρίς να θεωρώ άμοιρη ευθυνών τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που αποδείχθηκε κατώτερη των προσδοκιών μας, τόσο ως Κυβέρνηση όσο και τώρα ως αντιπολίτευση) το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κάθε λογικός άνθρωπος θα προβληματιζόταν ως προς το γιατί ορισμένων κινήσεων και αποφάσεων. Ως προς το γιατί αφαιρέθηκε η λέξη “Εθνικός” από το Υπουργείο Παιδείας, ένα Υπουργείο ζωτικής σημασίας για τη συνέχεια της Ελλάδας, ως προς το γιατί ζητείται η κατάργηση των παρελάσεων, με  τη δικαιολογία ότι τα παιδιά δεν ξέρουν πια γιατί παρελαύνουν και ο θεσμός είναι αναχρονιστικός – σύμφωνα με αυτή τη λογική, ένα σπασμένο πόδι θα έπρεπε να κοπεί, όχι να θεραπευτεί – ως προς το γιατί γίνεται κουβέντα για το αν πρέπει η Ελληνική Αστυνομία να φορά το Εθνόσημο. Ως προς το γιατί, τελικά, ο,τιδήποτε ΕΘΝΙΚΟ ενοχλεί την Κυβέρνηση Παπανδρέου;

Η απάντηση στο δικό μου μυαλό φαντάζει απλή, έως και ανόητα προφανής. Δε μπορώ να αγνοήσω τα σημεία των Καιρών. Δε μπορώ να αγνοήσω τη σταθερή και υπομονετική προσπάθεια αποβλάκωσης των νέων. Την προσπάθεια να μη μάθουν ποτέ Ιστορία. Να μην αγαπήσουν ποτέ τη Θρησκεία. Να αποδεχτούν με ευκολία την καύση της Σημαίας. Να θεωρήσουν αναχρονιστικές παντός είδους παραδόσεις αιώνων. Να μη διδαχτούν ποτέ επαρκώς Γεωγραφία. Να σχηματίσουν, στο τέλος, την Ελλάδα στο μυαλό τους σαν ένα Ομοσπονδιακό Κρατίδιο – Αμερικανικό προτεκτοράτο.

Είναι δυνατόν σε αυτή τη χώρα να μην επαναστατεί κανείς; Είναι δυνατόν να μη βλέπει κανείς το προφανές; Να θεωρούνται ακροδεξιοί και φασίστες οι ζητούντες δημοψήφισμα (αλήθεια, τί πιο δημοκρατικό από αυτό;) και φιλελεύθεροι και δημοκρατικοί οι Αναρχικοί; Είναι δυνατόν η αγάπη για τη μικρή Ελλάδα να μεταφράζεται ως ρατσισμός; Ως μισαλλοδοξία; Είναι δυνατή όλη αυτή η στρέβλωση των νοημάτων; Η φίμωση της αληθινής Δημοκρατίας;

Γιατί “Κύριοι” της Κυβέρνησης αιτείσθε να ονομάζεστε ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, αγνοώντας το νόημα της λέξης; Μιας λέξης που προήλθε από τα σπλάχνα της Ελλάδας; Μιας, κατά τα άλλα, απλής ετυμολογικά λέξης, μιας λέξης που πηγάζει από το κράτος του Δήμου. Από τη δύναμη του Λαού!!! Πώς αφουγκράζεστε το Λαό σας, αφού του αφαιρείτε το δικαίωμα να εκφρασθεί μέσα από ένα Δημοψήφισμα; Να δείξει αν είναι Ρατσιστής ή Φιλόπατρις; Γιατί, φυσικά, είναι βολικό το να μη γνωρίζουμε πόσοι Έλληνες αντιτίθενται στην απόδοση Ελληνικής Ιθαγένειας. Αν είναι όντως ένα μικρό ποσοστό, μπορούν εύκολα να “ταμπελοφορεθούν” ως ρατσιστές, ακροδεξιοί, οπισθοδρομικοί, χρυσαυγίτες και μισαλλόδοξοι. Αν, όμως, αποδειχθεί ότι  το ποσοστό αυτό δεν είναι και τόσο μικρό, θα πρέπει να ανακρούσετε πρύμνα. Και η αλήθεια είναι ότι, κύριοι της παρούσας Κυβέρνησης, δε μπορείτε να αντέξετε το πολιτικό κόστος και άλλων εξευτελισμών. Έχετε ήδη φτάσει τα όριά σας.

Κλείνοντας αυτό το μικρό ορυμαγδό σκέψεων, θα κάνω μια ευχή, κι αν δε “φοβόμουν” μην ακουστώ οπισθοδρομική και “πεπαλαιωμένων αντιλήψεων” θα έλεγα προσευχή.

Ας σκεφτούμε για μία φορά για την Ελλάδα και όχι για τους εκτός αυτής.  Και ας δείξουμε την αγάπη μας στους μετανάστες εμπράκτως, και όχι με τζούφιες πολιτικές υποσχέσεις, με μοναδικό και ρηχό σκοπό την – με κάθε τρόπο – εξαγορά μιας ακόμα τετραετίας.  Καιρός να μάθουμε να διαβάζουμε ανάμεσα από τις γραμμές.

Ο Έλληνας και η στρουθοκάμηλος.

“Με στόχο να καθησυχάσει τις αγορές και να αποκαταστήσει τη διεθνή εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία, ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε χθες πρόσθετα, επώδυνα, μέτρα, πέραν αυτών που προβλέπει το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, τα οποία εκτιμάται ότι θα οδηγήσουν σε περαιτέρω μείωση του ελλείμματος κατά περίπου 1 δισ. ευρώ.

Πρόκειται για μέτρα-φωτιά, τα οποία όμως κρίθηκαν απαραίτητα στη δεδομένη αρνητική συγκυρία, με την ελληνική οικονομία να βρίσκεται στη δίνη της διεθνούς κερδοσκοπίας. Ο Πρωθυπουργός φέρεται να ήρθε αποφασισμένος για σκληρά μέτρα μετά την εμπειρία της επίσκεψής του στο Νταβός. Επέλεξε, ύστερα από εισήγηση του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, υπό τον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, αυτά που έκρινε ότι θα έστελναν το κατάλληλο, ισχυρό μήνυμα στο εξωτερικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, στο τραπέζι έπεσε ακόμη και η ιδέα για περικοπή φέτος του 14ου μισθού, όπως είχαν ζητήσει κοινοτικοί αξιωματούχοι, αλλά τελικά απορρίφθηκε.

Τα κυριότερα από τα νέα μέτρα είναι τα εξής:
1 . Παγώνουν οι μισθοί όλων των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι θα πάρουν μόνο την ωρίμαση. Αρχικά, η κυβέρνηση είχε πει ότι θα πάγωνε τους μισθούς πάνω από 2.000 ευρώ και θα έδινε αύξηση 1,5% σε όσους είχαν χαμηλότερες αποδοχές, αλλά τελικά επελέγη η πιο δραστική λύση. Έτσι, εξοικονομούνται επιπλέον περίπου 150 εκατ. ευρώ. Ακόμη, όπως είναι ήδη γνωστό, θα μειωθούν και τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων κατά μέσο όρο κατά 10%. Η κυβέρνηση επεξεργάζεται, σύμφωνα με πληροφορίες, σενάρια που οδηγούν σε μειώσεις έως και 20% στα υψηλά επιδόματα, ενώ για κάποιους χαμηλόμισθους ενδεχομένως δεν θα υπάρξει καμία περικοπή στα επιδόματά τους.

2.  Αυξάνεται η φορολογία των καυσίμων κατά περίπου 15%, σύμφωνα με πληροφορίες, κάτι που εκτιμάται ότι θα οδηγήσει σε αύξηση εσόδων κατά 850 εκατ. ευρώ και θα επιβαρύνει την τιμή της βενζίνης περίπου κατά 7 λεπτά το λίτρο.

3 . Αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Ο Πρωθυπουργός δεν θέλησε να προκαταλάβει τον διάλογο, ανακοινώνοντας συγκεκριμένα νέα όρια, αλλά είναι σαφές, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι η κυβέρνηση προσανατολίζεται σε αύξηση των γενικών ανώτατων ορίων που ισχύουν κατά περίπτωση. Για το όριο των 65 ετών, όπου αυτό ισχύει, εκτιμάται ότι θα αυξηθεί στα 67 έτη.
Τόσο οι βασικές αρχές του φορολογικού νομοσχεδίου όσο και το νομοσχέδιο για την εισοδηματική πολιτική αναμένεται να ανακοινωθούν την ερχόμενη εβδομάδα. Υπερωρίες στο μισό. Κατά 50% κόβονται οι υπερωρίες των περίπου 2.000 υπαλλήλων που απασχολούνται στα πολιτικά γραφεία όλων των στελεχών της κυβέρνησης, σύμφωνα με απόφαση που υπέγραψαν χθες οι υπουργοί Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου και Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης κ. Γ. Ραγκούσης. Πρόκειται για το πρώτο βήμα περικοπής δαπανών που προβλέπει ο προϋπολογισμός, στις οποίες περιλαμβάνονται οι υπερωρίες. Συγκεκριμένα, ο προϋπολογισμός προβλέπει ότι το κονδύλι για υπερωρίες θα μειωθεί κατά 16,8%. Ειδικώς, όμως, για τους υπαλλήλους που εργάζονται στα πολιτικά γραφεία όλων των στελεχών της κυβέρνησης, των γενικών και ειδικών γραμματέων, των διοικητών και υποδιοικητών των ασφαλιστικών οργανισμών, των βουλευτών, των ευρωβουλευτών, του επιτρόπου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και της Προεδρίας της Δημοκρατίας, το μαχαίρι μπαίνει πιο βαθιά με τη χθεσινή απόφαση. Η απόφαση ισχύει αναδρομικά από 1/1/2010 έως το τέλος του χρόνου.”

ΡΕΠΟΡΤΑΖ:  Ειρήνη Χρυσολωρά

Πηγή: http://www.tanea.gr/

Αυτό το κείμενο της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ”, είναι εξαιρετικά αφιερωμένο.

Αποδέκτης,  ένας ακόμα από αυτούς τους κοντόφθαλμους πορωμένους δημοσιογραφίσκους του ραδιοφώνου.

Χρόνος, ένα ζεστό πρωινό, τέλη Σεπτεμβρίου 2009, στο δρόμο για τη δουλειά.

Το κλασικό “zapping” στα ερτζιανά, με έριξε πάνω στο δυστυχή αυτόν κύριο, το όνομα του οποίου ευτυχώς αγνοώ.

“Αυτό που δεν κατανοεί ο Καραμανλής, είναι ότι σε έναν ασθενή που ετοιμάζεται να πεθάνει δε λες: “Θα πεθάνεις.” Του λες: “Είσαι σε άσχημη κατάσταση, αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ για να σε σώσω!” Γι αυτό και όλοι θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ. Γιατί πείτε μου, τι από τα δύο προτιμάτε; Κάποιον που εκ των προτέρων μας έχει πει ότι θα πάρει αυτά τα μέτρα, ή τον Παπανδρέου που έχει ήδη δηλώσει ότι τόσο σκληρά μέτρα δε θα ληφθούν;”

Αγαπητέ κύριε. Σας οικτίρω. Όχι τόσο για το ότι διαψευσθήκατε, όσο για τον υπέρογκο στρουθοκαμηλισμό σας. Λυπούμαι απλά, γιατί όπως αποδείχθηκε περίτρανα, ο στρουθοκαμηλισμός αυτός μας διέπει γενικώς ως Λαό. Επιλέξαμε με θολό μυαλό, αυτόν που μας γέμισε φρούδες ελπίδες και ψέμματα και όχι αυτόν που μας είπε την ωμή αλήθεια. Δε θα κρίνω το αν την είπε αργά ή γρήγορα. Δεν κρίνω καν τους δύο πολιτικούς αρχηγούς ως πολιτικούς και ως προσωπικότητες.

Κρίνω όμως τον Έλληνα, που για άλλη μια φορά αποφάσισε τον εύκολο δρόμο, ξέροντας βαθιά μέσα του ότι είναι αδιέξοδος, ότι προχωράει μέχρι λίγα μέτρα πιο κάτω. Η διαφορά μας με τη στρουθοκάμηλο είναι ότι εκείνη λειτουργεί έμφυτα, δεν έχει επιλογή.  Εμείς, πάλι, είμαστε ακριβώς αυτό που ο κύριος δημοσιογράφος ζωγράφισε με τα λόγια του. Ένας λαός συνειδητά κρυμμένος πίσω από το δάχτυλό του. Θα εμφανιστεί, άραγε, κανείς τώρα να κρίνει τον Πρωθυπουργό για τα άνω μέτρα; Να “ζητήσει τα ρέστα” για την κοροϊδία; Ελπίζω και εύχομαι πως όχι. Τη λίγη αξιοπρέπεια που μας έχει μείνει ας την κρατήσουμε, αποδεχόμενοι ότι, από την αρχή, ο δρόμος ήταν ένας και ο αυτός. Απλά εμείς διαλέξαμε αυτόν που δε μας το είπε.

Το τέλος της σάτιρας.

Πού τελειώνει  η σάτιρα και πού αρχίζει η απλή προσβολή; Η άνευ λόγου εξύβριση;

Η τελευταία εκπομπή του κυρίου Λαζόπουλου προβλημάτισε. Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις τί είναι σάτιρα και τί απλά δε θα έπρεπε να έχει προβληθεί; Και στο τέλος τέλος η σάτιρα έχει όρια; Η πιο σωστά, θα έπρεπε να έχει όρια; Και αν ναι, δε χάνει έτσι την ουσία της; Τί γίνεται όμως όταν κρυβόμενος ο εκάστοτε διασκεδαστής πίσω από την πανοπλία της σάτιρας, ξεπερνάει τα όρια φλερτάροντας επικίνδυνα με τις μηνύσεις και τα πρόστιμα;

Το επίμαχο βίντεο που έδειξε ο κύριος Λαζόπουλος ενδεχομένως να υπερέβη τα εσκαμμένα. Ενδεχομένως να έπληξε και να “μάτωσε” την εικόνα του πρωθυπουργού – και θα είμαι ειλικρινής, ο εν λόγω άνθρωπος μου είναι απεχθής και αδιάφορος, αλλά αυτό δε μου δίνει το δικαίωμα να χαίρομαι με τον εξευτελισμό του. Δε μπορώ, όμως, παρά να παραδεχθώ ότι ο Λάκης Λαζόπουλος είναι η μόνη ισχυρή αντιπολίτευση αυτής της χώρας, ο μόνος που δε φοβάται να φωνάξει στα μούτρα του εκάστοτε Πρωθυπουργού και της εκάστοτε Κυβέρνησης “ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΣΚΑΤΩΣΕΙ”. Θα είμαι όμως εξίσου ειλικρινής, και θα παραδεχθώ ότι δεν ξέρω αν θα ήμουν τόσο “ανεκτική” αν στη θέση του κυρίου Παπανδρέου, βρισκόταν ένα αρεστό μου πρόσωπο. Γι αυτό θα αποστασιοποιηθώ από το πρόσωπο και θα κοιτάξω προς το θεσμό.

Είναι γεγονός ότι μαζί με το Θύμιο Καρακατσάνη, ο Λάκης Λαζόπουλος είναι ο μόνος αξιόλογος σατυρικός ηθοποιός που μας έχει απομείνει. Φυσικά δε μπορώ να χαρακτηρίσω σατυρικές, παρά μόνο φτηνές απομιμήσεις σάτιρας, εκπομπές όπως το Ράδιο Αρβύλα και το Όλα (whatever number)…Με αυτό και μόνο ως δεδομένο, ίσως θα έπρεπε να είμαστε λίγο περισσότερο ανεκτικοί στο είδος της σάτιράς του… ίσως θα έπρεπε να βάζουμε περισσότερο νερό στο κρασί μας σχετικά με το τί είναι προσβολή και τί όχι.

Ο τόσο έντονος, όμως, εξευτελισμός του Πρωθυπουργού, ίσως και να ήταν ένα φάουλ από τη μεριά του Λάκη Λαζόπουλου. Ένα πρόσωπο σαν αυτό, όσο και αν δε μας αρέσει, όσο και αν δεν το ψηφίσαμε, παραμένει θεσμός, παραμένει εθνικό – ας μου επιτραπεί ο όρος – σύμβολο. Δίνοντας το ελεύθερο σε έναν Έλληνα να το εξευτελίσει, δίνουμε το ελεύθερο σε κάθε φυλή και εθνικότητα να το εξευτελίσει. Και δεν εξευτελίζει το Γιώργο Παπανδρέου, εξευτελίζει τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Πόσο εξευτελισμό να αντέξουμε πια σαν χώρα;