Ειλικρινά νιώθω κουρασμένη.
Ξυπνάω το πρωί και νιώθω κουρασμένη. Ανοίγω το ραδιόφωνο και με κουράζει. Στο λεωφορείο, κουράζομαι από τους καυγάδες. Στη δουλειά κουράζομαι από αυτά που έχω να αντιμετωπίσω. Και μετά το βράδυ σπίτι, κουράζομαι γιατί ενστικτωδώς ανοίγω να δω ειδήσεις.
Και αναρωτιέμαι, μέχρι πότε θα πρέπει να συμβιβάζομαι με μία χώρα που δε νιώθω πια να μου ανήκει; Πόσοι σαν εμένα βουλιάζουν στο μαλακό καναπέ τους και επαναστατούν υπογείως και αφανώς; Γιατί δε βρίσκω ποτέ το κουράγιο να κάνω κάτι άλλο εκτός από το να σκέφτομαι “έχουν δίκιο όσοι διαμαρτύρονται.”
Ε ΚΑΙ;
Εγώ τί κάνω γι αυτό;
Εσύ; Τί κάνεις γι αυτό;
