Άλλη μια μέρα, που άνοιξα το Facebook και έπεσα πάνω σε ένα ποσταρισμένο άρθρο κάποιου φανατικού πολέμιου της “Τραγο – εκκλησίας”. Ναι, καίτοι θεωρώ τον εαυτό μου Χριστιανή – τουλάχιστον έτσι λέει, ακόμα, η ξεσκισμένη μου ταυτότητα – δεν ανήκω στο επονείδιστο αυτό ποσοστό των “καθυστερημένων διανοητικά”, “θρησκόπληκτων”, “μονομανών με την Εκκλησία”, “αγνών πλην τίμιων που παρασύρθηκαν από κάποιο παλιόπαπα”, που αρνούνται να μιλήσουν με “άπιστους”.
Λυπούμαι, όμως, αφάνταστα, όταν πρέπει να αντιμετωπίσω την αντίστροφη μονομανία ανθρώπων με παρωπίδες, που δε βλέπουν τίποτα καλό στη θρησκεία και την Εκκλησία, γιατί πολύ απλά, πρέπει να αποδεχτούν Κανόνες. Και, όπως όλοι ξέρουμε, δεν είναι της μόδας οι κανόνες, τη σήμερον ημέρα.
Ένας από αυτούς τους κανόνες, είναι πως ο αυτόχειρας θάβεται χωρίς νεκρώσιμη ακολουθία. Για το ενδεχόμενο μερικών αγνοούντων την έννοια αυτού του κανόνα, να παραθέσω πως σκοπός του και λογική του είναι η εξής: Η ζωή μας μάς δόθηκε, δεν τη δημιουργήσαμε και γι αυτό δεν έχουμε δικαίωμα να την αφαιρούμε, ούτε τη δική μας, ούτε βέβαια και άλλη. Επιπλέον, το σώμα μας οφείλουμε να το φροντίζουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να το διατηρούμε υγιές και εύρωστο, γιατί είναι η κατοικία της Ψυχής. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ ποιός θα έβρισκε αυτή τη θέση παράλογη, υπερασπιζόμενος το δικαίωμά του να αυτοβασανίζεται και να αυτομαστιγώνεται, αφήνοντας παράλληλα τον εαυτό του νηστικό επί μέρες, αντιτιθέμενος στον εν λόγω κανόνα.
Αυτός ο κανόνας, λοιπόν, βρίσκει κάθετα αντίθετους πολλούς και ακόμα πιο φανατικά διαφωνούντες τους περισσότερους. Γιατί;
Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς που διαφωνείτε, πως για μία ταλαιπωρημένη ψυχή, το ενδεχόμενο να μην κηδευτεί καν, αλλά να μπει ξερά στο χώμα σαν σκουπίδι, μπορεί να είναι καταλυτικό για να αποφευχθεί η αυτοκτονία; Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς, ότι μπορεί αυτή η σκέψη να ΣΩΣΕΙ κάποιες – έστω λίγες – ανθρώπινες ζωές; Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς, ότι πολεμάτε να εδραιώσετε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του ανθρώπου να αφαιρεί τη ζωή του; Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς, ότι σφίγγετε τη θηλιά στο λαιμό του απαγχονισμένου, τραβάτε τη σκανδάλη στο όπλο του πυροβολημένου, στρίβετε το μαχαίρι στην κοιλιά του μαχαιρωμένου; Σκέφτηκε, ποτέ, κανείς από εσάς πόσο καλύτερο θα ήταν να πείτε έστω μια φορά μια προσευχή, για την Ψυχή που έφυγε; Αλλά ξεχνώ. Δεν πιστεύετε σε Θεό, ο Θεός είναι θλιβερό αποκύημα της φαντασίας των τράγων παπάδων, ένας τρόπος να φάνε λεφτά. Μα τότε… για ποιο λόγο ο οδυρμός για νεκρώσιμη ακολουθία, για ταφή, για τις δεισιδαιμονικές αυτές μαγικές εκδηλώσεις του Κλήρου; Γιατί κόπτεστε για μια κηδεία, ένα μνημόσυνο, αφού αυτά ενώπιον της Εκκλησίας γίνονται για το καλό αυτού που έφυγε, για την εξιλέωση των αμαρτημάτων του ενώπιον του Ανύπαρκτου Θεού; Μάλλον τα έχετε μπερδέψει. Χαμένοι κάπου ανάμεσα στην ελπίδα ότι υπάρχει Θεός και στην άρνηση του να συμμορφωθείτε σε ο,τιδήποτε απαιτεί από εσάς το ελάχιστο ξεβόλεμα από την χαλαρή ζωή μας.
Ναι, η Εκκλησία απαιτεί Κανόνες. Ναι, θεωρεί πως υπάρχουν αμαρτίες. Ναι, χρειάζεται κόπο για να ανήκεις στους Κόλπους της, θυσίες και ίσως μερικές φορές χαλασμένο κέφι για όσα αναγκάζεσαι να χάσεις. Ναι, χρειάζεται συνέπεια, που ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ δεν έχει και θάρρος που στις μέρες μας έχει χαθεί. Έχει χαθεί γιατί είμαστε τόσο κλεισμένοι σε κανόνες από το Διευθυντή μας, το μπαμπά μας, τη μαμά μας, το φίλο μας, τον άντρα μας και το παιδί μας, που μερικοί ακόμα Κανόνες, μας πέφτουν βαριοί. Και εκεί, μας παίρνει να πούμε “ΟΧΙ ΡΕ, ΔΕ ΘΑ ΚΑΝΩ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΣ. ΕΧΩ ΖΩΗ ΕΓΩ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΡΩΩ ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ, ΝΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ, ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΓΙΑ ΧΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ, ΑΜΑ ΓΟΥΣΤΑΡΩ, ΝΑ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ.”
Μα όταν ο χρόνος περάσει, και δε μπορείς να φας ό,τι θες γιατί έχεις χοληστερίνη, τις Κυριακές ξυπνάς νωρίς γιατί το βιολογικό σου ρολόι ξεκινά από τις 6 και τα Χριστούγεννα δε μπορείς να παίξεις χαρτιά, γιατί ξεχνάς τι φύλλο πέρασε από κάτω… Ο Θεός σου χτυπάει την πόρτα, κι εσύ κλαμμένος θα ανοίξεις. Γιατί θα έρθει η ώρα να θαφτείς και τότε, θα θες να γίνεις καλύτερος. Τότε, θα υπακούς κανόνες, γιατί δε θα έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις. Και εύχομαι τότε, να κατανοήσεις γιατί υπάρχουν αυτοί οι Κανόνες. Και τί σου ζήτησε ο Ανύπαρκτος Θεός.
