Όχι, δεν πρέπει να τους μπερδεύουμε με τους κρατικοδίαιτους. Είναι άλλη φάρα, σαφώς χειρότερη. Είναι οι κριτικοδίαιτοι. Αυτοί που τρέφονται, ψυχικά και σωματικά (ας όψονται οι καλοπληρωτές καναλάρχες), με το να κάνουν κριτική. Να μη δίνουν ΠΟΤΕ λύσεις, απαραίτητα να ΜΗΝ κοιτάνε την καμπούρα τους, αλλά να αποτελούν άτεγκτους κριτές των πάντων. Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ο ντόρος, ο καυγάς, οι φωνές, οι αντεγκλήσεις και ΦΥΣΙΚΑ η σκληρή και πάντα άνευ νοήματος κριτική. Αυτή που σε αποβλακώνει είτε από τη μία, είτε από την άλλη μεριά.
Είτε που θα σε πείσουν με φωνές και φασαρία ότι η Κυβέρνηση κάνει το σωστό, Έτσι πρέπει να γίνει, είτε που θα λουφάξεις στην καρεκλίτσα σου ακούγοντάς τους να μαστιγώνουν ακούραστα τα πολιτικά κοράκια, ήσυχος πως διαφυλάττουν τα δίκαιά σου – ποιοί; Αυτοί που έχουν από τρία αμάξια, επτά οικόπεδα και 2 βίλλες, Τριανταφυλλόπουλοι, Τράγκες, Μακρήδες, Αυτιάδες…
Το λυπηρό είναι ότι δεν αντιλαμβανόμαστε – κανείς μας – ότι και οι δύο πλευρές προσπαθούν το ίδιο πράγμα: να κοιμίσουν, υπό την κάλυψη της αφύπνισης. Φωνάζουν, ωρύονται και απαιτούν, κι εσύ ακούς, ακούς, βράζει το αίμα σου, μα μένεις κολλημένος μπροστά από το χαζοκούτι (αχ, παππού μου…) χωρίς να κάνεις τίποτα.
Γι αυτό πληρώνονται, οι κριτικοδίαιτοι. Για να σε κρατούν εκεί. Να κάνουν σαματά, για να ξεχάσεις να διεκδικήσεις αυτό που θες, να ξεχάσεις να πεις ΜΟΝΟΣ σου αυτό που σε ενοχλεί. Και πληρώνονται αδρά. Και μόλις κλείσει η σύνδεση, μονιασμένοι, ήρεμοι, χωρίς φωνές, ισιώνουν τη γραβάτα, το Lacoste μπλουζάκι, ή το ταγιεράκι, αντίστοιχα, και μπαίνουν στο πολυτελές τους αμαξάκι, με συνείδηση ήσυχη πως και σήμερα, βγάλανε έντιμα το ψωμάκι τους. Και τί ψωμάκι. Παντεσπάνι.
